BIEGOŁAZ – dziesięć lat razem. A on nadal nie wie, co jeszcze wymyślę!
16 LISTOPADA 2026 | 10 LAT WSPÓLNEJ DROGI ❤️
Za każdą moją górską przygodą, kolejnym biegiem i coraz odważniejszym pomysłem stoi ktoś, kto od dziesięciu lat idzie przez życie obok mnie.
Kto nie podcina mi skrzydeł, lecz pomaga je rozwijać. Kto wspiera, motywuje i cierpliwie zastanawia się, co jeszcze wymyślę. 😂
Bo można zdobywać szczyty i przekraczać kolejne mety, ale najpiękniejsza podróż to ta, którą odbywa się razem.
Czytaj naszą historię →
Od Spalonej do Araratu
Lipiec 2023 – kwiecień 2024. Wszystko zaczęło się w Spalonej.
Jedna przypadkowa rozmowa w schronisku Jagodna wystarczyła, żebym osiem miesięcy później znalazła się w Himalajach. A przy okazji stanowczo oświadczyłam, że nigdy nie będę biegać. Jak się później okazało, z tym „nigdy” trochę przesadziłam.
Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że to dopiero początek. Ani że wkrótce zacznę robić rzeczy, o których z pełnym przekonaniem mówiłam: „Nigdy w życiu!”.
Jebel Toubkal i Sahara
Wrzesień 2024 — Toubkal. Apetyt rośnie z wysokością!
Po Himalajach rozsądek podpowiadał, żeby trochę odpocząć. Ale najwyraźniej rozsądek nie miał już u mnie zbyt wiele do powiedzenia.
30 września 2024 roku stanęłam na szczycie Toubkalu (4167 m n.p.m.) w marokańskim Atlasie. Pierwszy zdobyty czterotysięcznik! I kolejny dowód na to, że z wysokością apetyt na przygody raczej nie maleje.
A skoro już byłam w Maroku, to dlaczego nie zajrzeć jeszcze na Saharę? Z górskich kamieni prosto w pustynny piasek. Zupełnie inny świat, a równie fascynujący.
Coraz wyraźniej docierało do mnie, że lista miejsc, które chcę zobaczyć, zamiast się skracać, zaczyna podejrzanie szybko rosnąć.
Operacja Berlin 2027 – dwóch trenerów, jeden cel!
Październik 2026 – kwiecień 2027
Kiedyś w Himalajach zarzekałam się, że nigdy nie będę biegać maratonów. Dziś mam już za sobą dwa maratony, Koronę Półmaratonów Polski i życiówkę na półmaratonie 1:54:55, która uparcie nie chce dać się poprawić.
Postanowiłam więc zatrudnić dwóch trenerów i ruszyć na Berlin! Cel? Półmaraton poniżej 1:50.
Jeden trener każe mi biegać, drugi ćwiczyć siłę. A ja już uprzedziłam obu: jeśli w Berlinie nie będzie nowej życiówki, zwalniam całą ekipę! 😁
Czerwiec–lipiec 2025 | Ferraty, Mnich i Zadni Mnich
Nigdy w życiu nie będę się wspinać!
Najpierw były ferraty w Austrii, Włoszech i Słowenii. Stalowe liny, przepaście i ja, która jeszcze uważała, że ma w sobie odrobinę rozsądku.
Potem ktoś opowiedział mi o prawdziwej wspinaczce skalnej.
Oczywiście powiedziałam: „Nigdy w życiu!”.
Miesiąc później wspinałam się z przewodnikiem na Mnicha i Zadniego Mnicha.
Wniosek? Jeśli mówię „nigdy”, najwyraźniej właśnie ustalam termin kolejnej przygody! 😁
Sierpień 2025 | Pamir – tydzień poza zasięgiem
Miał być spokojny trekking. Wybrałam Pamir. Ponad 4000 metrów. Bardzo rozsądnie!
Przez tydzień moim domem był namiot, a codziennością surowe góry Tadżykistanu, zimne noce i wędrówki na wysokości ponad 4000 metrów.
Nie było internetu, telefonów ani codziennego pośpiechu. Były za to niezwykłe krajobrazy, serdeczni ludzie i cisza, której czasami tak bardzo nam brakuje.
Nie zdobyłam kolejnego szczytu. Odkryłam za to coś znacznie ważniejszego.
Że nie każda podróż musi być wyścigiem. Czasami wystarczy sama droga.
I wiecie co? Świat przetrwał tydzień beze mnie. A ja bez świata też! 😁
Listopad 2025 – Ateny. Pierwszy maraton i od razu ten historyczny!
Jeszcze niedawno zarzekałam się, że nigdy nie przebiegnę maratonu. A potem uznałam, że skoro już mam spróbować, to najlepiej tam, gdzie wszystko się zaczęło.
9 listopada 2025 roku stanęłam na starcie legendarnego Maratonu Ateńskiego. Przede mną było 42,195 km, deszcz, niekończące się podbiegi i słynna maratońska ściana, którą wszyscy mnie straszyli.
Dobiegłam na historyczny Stadion Panatenajski z czasem 4:48:18. I co najlepsze — ta życiówka nadal nie daje się pobić!
A ja? Już kombinuję, jak w 2027 roku przebiec maraton w 4:15. Bo najwyraźniej bieganie pod górę to dla mnie za mało! 😁
BIEGOŁAZ – Tatry razy trzy. Dwa razy Rysy i jeden Gerlach!
CZERWIEC 2024 – WRZESIEŃ 2025 | TATRY
Najpierw Rysy od Słowacji — śnieg w czerwcu, rozbity śmigłowiec i toaleta z widokiem za milion dolarów. 😂
Potem Rysy od Polski, bo przecież warto sprawdzić, czy ten sam szczyt z drugiej strony jest równie wymagający. Okazało się, że nawet bardziej!
A na koniec Gerlach — najwyższy szczyt Tatr, już z przewodnikiem, liną i solidną porcją adrenaliny.
Trzy górskie przygody, dwa wejścia na Rysy i jedna lekcja: nigdy nie mów, że już wystarczy!
BIEGOŁAZ – Pojechałam do Gizy po zdjęcie. A potem zrobiło się ciekawie! 🐪😂
GIZA | EGIPT | 13 GRUDNIA 2025 | 5 KM
Są biegi, w których walczy się o życiówkę. I są takie, na które jedzie się po spełnienie marzenia.
Ja pojechałam do Gizy po jedno — wymarzone zdjęcie z piramidami w tle. Miały być pustynia, wielbłądy, pięć kilometrów biegu i pamiątka dla potomnych.
Wszystko szło zgodnie z planem. Aż do mety.
Pojechałam po zdjęcie, wróciłam z podium.
I pomyśleć, że najbardziej zależało mi na tym, żeby dobrze wyjść na fotografii!
Piramidy stoją od tysięcy lat. Ja przebiegłam obok nich raz i już musiałam narobić zamieszania na podium! 😂🐪🧡
BIEGOŁAZ – raki, czekan i ja. Czyli zimowa szkoła przetrwania!
DOLINA PIĘCIU STAWÓW | TATRY | MARZEC 2026
Cztery tysiące metrów już było. A że apetyt rośnie w miarę zdobywania wysokości, zaczęłam zerkać na pięć tysięcy.
Mont Blanc i Ararat chodziły mi po głowie. Tylko pojawił się drobny problem — po górach chodzić umiałam, ale po lodzie w rakach i z czekanem już niekoniecznie! 😂
Były raki, czekan, ćwiczenia hamowania na śniegu i lawinowe ABC. Odkryłam, że nawet chodzenia trzeba się czasem nauczyć od nowa, a najważniejszą umiejętnością w górach może być sztuka powiedzenia „dalej nie idę”.
Wróciłam bogatsza o nowe doświadczenia, z większym szacunkiem do zimowych gór i jeszcze większym apetytem na kolejne szczyty.
Raki oswojone. Czekan opanowany. Hamowanie przećwiczone.
Teraz mogę ruszać wyżej. Byle nie zjeżdżać szybciej, niż planowałam!
BIEGOŁAZ – Mont Blanc. Tym razem góra postawiła na swoim!
MONT BLANC | ALPY FRANCUSKIE | CZERWIEC 2026
Miałam wejść na dach Alp. Ponad 4800 metrów, lodowce, ośnieżone granie i ambitny plan przejścia trasą Trzech Mont Blanc.
Przygotowania były. Szkolenie zimowe zaliczone. Przewodnik — Wojciech Malawski, człowiek, z którym przeszłam już niejedną górską przygodę. Optymizm? Jak zwykle zdecydowanie powyżej normy!
A potem przyszedł tydzień aklimatyzacji i odkrycie, że maratońska kondycja nie daje automatycznie przepustki na Mont Blanc.
Dzień przed planowanym atakiem szczytowym podjęłam najtrudniejszą decyzję tej wyprawy.
Nie idę.
Nie dlatego, że przestałam marzyć. Po prostu wiedziałam, że tym razem nie jestem wystarczająco przygotowana.
Wróciłam bez szczytu, za to z doświadczeniem, większą pokorą i całkiem konkretną listą rzeczy do poprawienia.
Mont Blanc, tym razem wygrałeś. Ale nie przyzwyczajaj się!