GIZA | EGIPT | 13 GRUDNIA 2025 | 5 KM | I MIEJSCE K50 🥇
Piramidy miały być tylko tłem. A wyszła z tego niezła historia!
„Bo nie każdy bieg trzeba robić dla życiówki. Niektóre robi się dla widoku.”
Miało być pięć kilometrów z piramidami w tle. I jedno wymarzone zdjęcie na pamiątkę.
Kiedy zaczęłam biegać, dość szybko zrozumiałam jedną rzecz: W bieganiu nie chodzi tylko o czas.
Owszem, wynik potrafi cieszyć. Miło jest pobić życiówkę, stanąć na podium i potem przez kilka dni udawać, że człowiek wcale nie chodzi trochę dumniej niż zwykle.
Ale są biegi, które kuszą czymś zupełnie innym.
Miejscem.
Atmosferą.
Widokiem.
Marzeniem.
I właśnie takim biegiem była dla mnie Giza.
Najpierw było zdjęcie. A potem pomysł, który nie dawał spokoju
Kiedyś zobaczyłam zdjęcia ludzi biegnących z piramidą w tle.
I przepadłam.
Pomyślałam wtedy, że to musi być coś niesamowitego.
Piramidy. Pustynia. Wielbłądy. I ja gdzieś pośrodku tego wszystkiego, z numerem startowym, biegnąca po swoje małe wielkie marzenie.
Bo przyznajmy uczciwie — są takie kadry, które człowiek po prostu chce mieć.
Nie dla próżności.
No dobrze, może trochę też dla potomnych. 😄
Ale przede wszystkim po to, żeby kiedyś spojrzeć na zdjęcie i powiedzieć:
„Tak, naprawdę tam byłam. I naprawdę tam biegłam.”
13 grudnia 2025 – bieg przez historię
W końcu nadszedł ten dzień.
13 grudnia 2025 roku wystartowałam w biegu w Gizie na dystansie 5 kilometrów, w ramach wydarzenia organizowanego przy Wielkich Piramidach.
I już sam start był wyjątkowy.
Bo umówmy się — co innego wystartować w parku, na ulicach miasta albo wokół stadionu, a co innego ruszyć do biegu w miejscu, gdzie od tysięcy lat stoją piramidy.
Tutaj naprawdę można było poczuć, że to nie jest zwykły bieg.
To było trochę bieganie, trochę podróż i trochę spełnianie marzenia.
Nie samym czasem żyje człowiek
Tego dnia nie najważniejszy był zegarek.
Nie najważniejsze było tempo.
Najważniejsze były okoliczności przyrody.
Bo jak często człowiek ma okazję pobiec z piramidami w tle?
No właśnie.
Ja biegłam i chłonęłam wszystko naraz: miejsce, klimat, emocje i tę absurdalnie przyjemną myśl, że naprawdę robię coś, co jeszcze niedawno istniało tylko jako obrazek w głowie.
A gdzieś obok były jeszcze wielbłądy, pustynny klimat i ten cały egipski pejzaż, który sprawia, że człowiek czuje się trochę jak w filmie.
Tyle że tutaj nie było dubli.
Trzeba było przebiec całe pięć kilometrów. 😄
A potem była meta… i lekkie zdziwienie
Dobiegam do mety.
Patrzę.
I nagle mam jedną myśl:
„Zaraz, zaraz… czy ja na pewno dobrze pobiegłam? Czy może przypadkiem pomyliłam trasę?”
Bo ludzi na mecie było jakoś tak… mało. 😄
Człowiek przyzwyczajony do dużych imprez zaczyna podejrzewać, że coś poszło nie tak.
Że może skrócił trasę.
Że może wbiegł nie tam, gdzie trzeba.
Że może zaraz ktoś go uprzejmie zawróci z informacją:
„Proszę pani, to jeszcze nie tutaj”.
Na szczęście wszystko było w porządku.
Trasa się zgadzała.
Meta była właściwa.
A najlepsze miało dopiero nadejść.
Pojechałam po zdjęcie. Wróciłam z pierwszym miejscem!
Bo okazało się, że oprócz spełnionego marzenia i zdjęć dla potomnych wracam z Gizy jeszcze z czymś bardzo miłym:
I miejscem w kategorii wiekowej K50 na dystansie 5 km! 🥇
No i proszę.
Ja pojechałam tam głównie po emocje, piramidy i ten jeden wymarzony kadr.
A przy okazji wyszło jeszcze podium.
Lubię takie niespodzianki.
To był właśnie jeden z tych dni, kiedy wszystko składa się trochę lepiej, niż człowiek planował.
Nie wszystkie biegi są po rekord
Ten start bardzo mocno przypomniał mi, dlaczego właściwie biegam.
Oczywiście lubię progres.
Lubię poprawiać wyniki.
Lubię mieć cele i potem konsekwentnie do nich dążyć.
Ale nie chcę, żeby bieganie zamieniło się wyłącznie w tabelkę z czasami.
Bo wtedy coś ważnego by z niego uciekło.
Dla mnie bieganie to również sposób na przeżywanie świata.
Na oglądanie miejsc z innej perspektywy.
Na zbieranie wspomnień, których nie da się kupić.
Na robienie rzeczy trochę szalonych, trochę pięknych i bardzo moich.
I właśnie takim biegiem była Giza.
Nie tylko po wynik.
Nie tylko po medal.
Ale też po wspomnienie, które zostaje na długo.
Piramidy, wielbłądy i ja
Gdybym miała zamknąć ten dzień w jednym zdaniu, powiedziałabym tak:
Pojechałam pobiec pięć kilometrów. Wróciłam z marzeniem odhaczonym, podium i zdjęciem, które naprawdę warto było mieć.
Piramidy były.
Wielbłądy były.
Ja też byłam.
I to biegnąca.
A jeśli ktoś nadal uważa, że biega się tylko po to, żeby poprawiać czasy, to ja grzecznie odpowiem:
Nie zawsze.
Czasem biega się po emocje.
Czasem po widok.
Czasem po historię, którą chce się później opowiedzieć.
A czasem po prostu po to, żeby mieć kiedyś co wspominać.
BIEGOŁAZ Biegam daleko. Łażę wysoko.
A czasem biegnę tam, gdzie marzenia mają naprawdę piękne tło. 🧡
