BIEGOŁAZ • TATRY • DOLINA PIĘCIU STAWÓW • MARZEC 2026
Myślałam, że umiem chodzić po górach. Zimą kazali mi się jeszcze nauczyć hamować!
„Najpierw nauczyłam się chodzić po górach. Potem biegać. A teraz przyszła pora nauczyć się, jak nie zjechać z góry na własnych czterech literach!”
Po Annapurnie, Toubkalu i Pamirze przyszła mi do głowy kolejna genialna myśl: a może by tak jeszcze wyżej?
Mont Blanc i Ararat już chodziły mi po głowie. Problem w tym, że o ile chodzenie po górach miałam całkiem nieźle opanowane, o tyle zimowe poruszanie się w rakach, z czekanem w ręku, było zupełnie inną historią.
Postanowiłam więc zrobić coś wyjątkowo rozsądnego.
Najpierw się nauczyć, a dopiero potem ruszać na podbój kolejnych szczytów.
I tak w marcu 2026 roku trafiłam do Doliny Pięciu Stawów Polskich. Prosto do zimowej szkoły przetrwania! ❄️
Cztery tysiące? Było. To może pięć!
Annapurna Base Camp – zaliczone.
Toubkal – zdobyty.
Pamir – tydzień trekkingu powyżej czterech tysięcy metrów.
Organizm jak dotąd współpracował całkiem przyzwoicie. Nogi chodziły, płuca dawały radę, a głowa nieustannie produkowała kolejne pomysły.
No właśnie. Głowa.
Zaczęłam się zastanawiać, czy nie pora sięgnąć wyżej.
Mont Blanc – 4805 metrów. Ararat – 5137 metrów.
Dwa piękne szczyty. Dwa nowe wyzwania.
I jeden mały szczegół.
Na Mont Blanc nie wystarczy po prostu założyć butów trekkingowych i pójść przed siebie. Śnieg, lód, lodowce, szczeliny, zmienna pogoda – tutaj trzeba już wiedzieć trochę więcej.
A ja, choć pomysłów mam zwykle pod dostatkiem, postanowiłam tym razem najpierw zdobyć odpowiednie umiejętności.
Czyli szkolenie zimowe.
Marzec 2026. Dolina Pięciu Stawów. Witajcie w lodówce!
Na miejsce nauki wybrałam Tatry i Dolinę Pięciu Stawów Polskich.
Zimą to miejsce wygląda bajecznie.
Ośnieżone szczyty, zamarznięte stawy, ogromne przestrzenie i schronisko położone wśród gór.
Pięknie.
Tylko że bajka ma pewien haczyk.
Jest zimno, ślisko, a śnieg nie zawsze zachowuje się tak, jakby człowiek sobie tego życzył.
Ale przecież właśnie po to tu przyjechałam.
Żeby nauczyć się radzić sobie w warunkach, w których zwykły trekking zamienia się w poważniejszą górską przygodę.
Raki. Czyli jak chodzić i nie zrobić sobie krzywdy
Pierwsza ważna sprawa – raki.
Metalowe zęby przypinane do butów, dzięki którym można bezpieczniej poruszać się po twardym śniegu i lodzie.
Wygląda prosto?
Zakładasz i idziesz.
Tylko że nagle okazuje się, że trzeba trochę inaczej stawiać nogi, pilnować odstępów i uważać, żeby przypadkiem nie zahaczyć własnej nogawki.
A przecież normalnie chodzenie mam opanowane od wielu lat!
Teraz musiałam nauczyć się go na nowo.
Na stromszym terenie dochodzi jeszcze odpowiednia technika podejścia i zejścia.
Bo w górach bardzo ważne jest nie tylko wejść na szczyt.
Trzeba jeszcze umieć z niego zejść. Najlepiej bez nieplanowanego przyspieszenia.
Czekan. Nie tylko do efektownych zdjęć!
Następny element szkolenia – czekan.
Przyznaję, że wygląda bardzo profesjonalnie.
Człowiek bierze go do ręki i od razu czuje się trochę jak prawdziwy alpinista.
Ale szybko okazuje się, że czekan nie jest rekwizytem do zdjęć.
To narzędzie, które pomaga utrzymać równowagę i może służyć do hamowania upadku na stromym, ośnieżonym zboczu.
I właśnie tego trzeba się nauczyć.
Bo kiedy człowiek zaczyna zjeżdżać po twardym śniegu, nie ma czasu na zastanawianie się, gdzie jest instrukcja obsługi.
Ćwiczyliśmy więc techniki hamowania upadków, odpowiednie ułożenie ciała i posługiwanie się czekanem.
Cel był prosty.
Zatrzymać się tam, gdzie się chce, a nie dopiero tam, gdzie kończy się stok.
W moim przypadku to szczególnie ważne, bo ja wolę sama decydować, jak szybko przemieszczam się po górach!
Lawinowe ABC. Tu już nie ma żartów
Szkolenie zimowe to jednak nie tylko raki i czekan.
To również nauka rozpoznawania zagrożeń lawinowych.
Bo góry zimą są piękne, ale nie wybaczają lekceważenia.
Trzeba wiedzieć, jak oceniać warunki, planować trasę i kiedy lepiej zrezygnować z wyjścia.
Poznałam też zasady działania sprzętu lawinowego.
Detektor, sonda i łopata.
Trzy przedmioty, których najlepiej nigdy nie musieć używać w prawdziwej sytuacji ratunkowej.
Podczas ćwiczeń poznawaliśmy zasady poszukiwania osoby zasypanej przez lawinę, lokalizowania jej za pomocą detektora i sondy oraz odkopywania.
Tutaj liczy się każda minuta.
I właśnie podczas takich zajęć człowiek zaczyna rozumieć, że odpowiednie przygotowanie to nie fanaberia ani kolejny certyfikat do kolekcji.
To kwestia bezpieczeństwa – własnego i osób, z którymi idzie się w góry.
A wieczorem schronisko
Po całym dniu ćwiczeń na śniegu wraca się do schroniska.
Zmęczone nogi, czerwone policzki, mokre rękawice i ogromna ochota na coś ciepłego.
I ten wyjątkowy klimat górskiego schroniska zimą.
Za oknem śnieg i ciemność.
W środku ciepło, rozmowy, wspomnienia z dnia i kolejne górskie opowieści.
Takie chwile lubię najbardziej.
Bo góry to nie tylko wysokości, kilometry i zdobyte szczyty.
To również ludzie, wspólne doświadczenia i poczucie, że przez kilka dni żyje się zupełnie innym rytmem.
A przy okazji można odkryć, że zwykła gorąca herbata po kilku godzinach na mrozie smakuje lepiej niż niejedna wykwintna kolacja.
I co najważniejsze — w schronisku można wreszcie usiąść bez obawy, że za chwilę ktoś każe ćwiczyć hamowanie czekanem!
Czego właściwie nauczyło mnie to szkolenie?
Przede wszystkim większego szacunku do zimowych gór.
Wysokość to jedno.
Kondycja to drugie.
Ale umiejętność właściwej oceny sytuacji, korzystania ze sprzętu i podejmowania rozsądnych decyzji jest równie ważna.
Dotychczas sprawdzałam głównie to, jak mój organizm radzi sobie na wysokości.
Teraz zaczęłam rozumieć, że przed większymi wyprawami muszę zadbać również o przygotowanie techniczne.
Oczywiście kilkudniowy kurs nie czyni ze mnie doświadczonej alpinistki.
Ale daje podstawy, na których można budować dalsze doświadczenie.
A przede wszystkim uczy, że czasami najważniejszą umiejętnością w górach jest powiedzieć:
„Dziś nie idziemy dalej”.
Choć przy moim zamiłowaniu do realizowania kolejnych pomysłów podejrzewam, że właśnie ta umiejętność może okazać się najtrudniejsza.
Mont Blanc i Ararat. Nadchodzę!
Wróciłam z Doliny Pięciu Stawów zmęczona, z nowymi umiejętnościami i jeszcze większym apetytem na wysokie góry.
Raki – poznane.
Czekan – oswojony.
Lawiny – zdecydowanie wolę oglądać wyłącznie na materiałach szkoleniowych.
A plany?
Bez zmian.
Mont Blanc i Ararat nadal czekały.
Tylko ja wiedziałam już trochę więcej o tym, z czym może wiązać się droga na ich szczyty.
I chyba właśnie na tym polega cała przygoda.
Żeby nie tylko marzyć o coraz wyższych górach, ale również przygotowywać się do nich coraz mądrzej.
BIEGOŁAZ – biegam daleko. Łażę wysoko. A teraz jeszcze uczę się hamować!
P.S. Mam tylko nadzieję, że na Mont Blanc nie będę musiała sprawdzać w praktyce wszystkich umiejętności zdobytych podczas tego szkolenia. Szczególnie tych związanych ze zjeżdżaniem po śniegu!
