TATRY POLSKIE I SŁOWACKIE • CZERWIEC 2024 – WRZESIEŃ 2025
Rysy po słowacku. Śnieg w czerwcu i niespodzianka pod schroniskiem!
„Podobno na szczyt wystarczy wejść raz. Ale kto powiedział, że nie warto sprawdzić, jak wygląda z drugiej strony?”
Czerwiec 2024. Postanowiłam zdobyć Rysy od strony słowackiej.
W końcu po Himalajach wypadałoby trochę lepiej poznać góry, które mam znacznie bliżej domu.
Pogoda? Jak to w Tatrach. Trochę słońca, trochę chmur, a do tego śnieg.
Tak, śnieg w czerwcu!
Kalendarz twierdził, że zbliża się lato, ale góry najwyraźniej nie dostały tej informacji.
Szlak prowadził przez piękne tatrzańskie krajobrazy, a im wyżej, tym bardziej przekonywałam się, że Rysy wcale nie zamierzają oddać szczytu za darmo.
Po drodze dotarliśmy do Chaty pod Rysami.
I tam czekał widok, którego zupełnie się nie spodziewałam.
Na śniegu leżał rozbity śmigłowiec!
Zaledwie tydzień wcześniej, 25 maja 2024 roku, w pobliżu schroniska doszło do wypadku śmigłowca.
Na szczęście wszyscy trzej podróżujący maszyną przeżyli.
Patrząc na wrak pośród śniegu i skał, trudno było nie pomyśleć, jak niewiele trzeba, żeby w górach zwykły dzień zamienił się w niebezpieczną sytuację.
Tatry potrafią być przepiękne, ale potrafią też błyskawicznie przypomnieć, kto tutaj naprawdę rządzi.
Najpiękniejsza toaleta w Tatrach?
Na szczęście przy Chacie pod Rysami znalazło się też coś, co zdecydowanie poprawiło atmosferę.
Toaleta z widokiem na Tatry! 😂
I to nie byle jaka!
Drewniany wychodek ustawiony na skalnym zboczu, z panoramą, której mogłyby pozazdrościć niejedne luksusowe apartamenty.
Normalnie człowiek idzie do toalety, załatwia swoje sprawy i wychodzi.
A tutaj?
Tutaj najpierw trzeba podziwiać widoki!
Przyznaję, że nie wiem, czy gdziekolwiek indziej można znaleźć tak oryginalne połączenie przyziemnych potrzeb z wysokogórską turystyką.
Pięć gwiazdek za lokalizację. Komfortu nie oceniałam! 😂
A potem pozostało już tylko dokończyć podejście i stanąć na Rysach.
2499 metrów nad poziomem morza!
Pierwsze Rysy zdobyte!
Było trochę śniegu, trochę chmur, wspaniałe tatrzańskie krajobrazy i kilka niespodzianek, których zdecydowanie nie przewidywał plan wycieczki.
Czyli można było uznać, że zadanie wykonane.
Rysy zdobyte. Temat zamknięty.
Prawda?
Oczywiście, że nie! 😂
Bo po co zdobywać jeden szczyt tylko raz, skoro można wrócić i sprawdzić, jak wygląda z drugiej strony?
Rysy po polsku. Ten sam szczyt, ale jakby ktoś podkręcił poziom trudności!
Sierpień 2024.
Dwa miesiące po słowackiej przygodzie postanowiłam wejść na Rysy jeszcze raz.
Tym razem od strony polskiej.
Bo przecież skoro zdobyłam już najwyższy szczyt Polski od Słowacji, to należało sprawdzić, czy od naszej strony wygląda tak samo.
Informuję: szczyt ten sam. Droga zdecydowanie nie!
Polski szlak okazał się dla mnie trudniejszy i bardziej wymagający.
Piękne widoki na Morskie Oko i Czarny Staw pod Rysami szybko zaczęły ustępować miejsca skalnemu podejściu, coraz większej ekspozycji i odcinkom wymagającym skupienia.
A kiedy patrzyłam w dół na dwa intensywnie niebieskie jeziora, miałam wrażenie, że ktoś rozłożył pod Tatrami ogromną pocztówkę.
Tylko dlaczego ja muszę oglądać ją z takiej wysokości?! 😂
Na trudniejszych fragmentach trzeba było pracować nie tylko nogami, ale również rękami i głową.
Skały, łańcuchy, strome podejścia i miejsca, w których zdecydowanie lepiej patrzeć pod nogi niż zastanawiać się, co będzie na obiad.
BIEGOŁAZ lubi chodzić wysoko, ale nie oznacza to, że zawsze musi być łatwo!
I właśnie wtedy zrozumiałam, że wejście na ten sam szczyt z dwóch stron może być dwiema zupełnie różnymi przygodami.
Słowacka trasa pokazała mi piękno wysokich Tatr.
Polska dołożyła więcej emocji i solidną porcję skalnych wyzwań.
Ale wreszcie stanęłam na szczycie!
Dwa wejścia. Jeden szczyt. Zero żalu, że zrobiłam to dwa razy! 😁
A skoro już polubiłam tatrzańskie skały, zaczęły pojawiać się kolejne pomysły.
Między innymi Orla Perć.
Bo jak wiadomo, BIEGOŁAZ ma wyjątkowy talent do znajdowania sobie coraz trudniejszych sposobów spędzania wolnego czasu.
Ale na tym nie koniec.
Minął nieco ponad rok i przyszła pora na kolejny tatrzański pomysł.
Gerlach. Najwyższy szczyt Tatr. Tym razem już nie tylko na własnych nogach, ale również z liną, uprzężą i przewodnikiem!
Gerlach. Tutaj kończą się żarty, a zaczyna lina!
Wrzesień 2025.
Minął ponad rok od pierwszego wejścia na Rysy.
Przez ten czas trochę się wydarzyło. Były kolejne górskie wyprawy, ferraty i pierwsze doświadczenia wspinaczkowe.
A teraz przyszedł czas na Gerlach.
2655 metrów nad poziomem morza.
Najwyższy szczyt Tatr i całych Karpat.
Tym razem nie było już zwykłego turystycznego szlaku.
Był przewodnik, uprząż, lina i asekuracja.
Czyli wszystko, co powinno skutecznie przypominać człowiekowi, że nie wybrał się na niedzielny spacer.
Gerlach wymaga poruszania się w skalnym terenie, pokonywania stromych fragmentów i zachowania koncentracji.
A kiedy człowiek jest wpięty w linę, szybko dochodzi do wniosku, że warto bardzo uważnie słuchać przewodnika.
Zwłaszcza gdy ten mówi, gdzie postawić nogę.
Nie ma miejsca na rozglądanie się za kawiarnią ani zastanawianie, czy za następną skałą będzie już płasko.
Spoiler: zazwyczaj nie jest! 😂
Gerlach. Satysfakcja na najwyższym poziomie!
Ale właśnie to sprawiło, że Gerlach był zupełnie innym doświadczeniem.
Nie chodziło wyłącznie o wysokość.
Chodziło o skałę pod rękami, ekspozycję, zaufanie do przewodnika i satysfakcję z pokonywania kolejnych fragmentów drogi.
A kiedy wreszcie stanęłam na szczycie Gerlacha, mogłam spojrzeć na Tatry z wysokości 2655 metrów.
Najwyższy szczyt Tatr i całych Karpat zdobyty!
I pomyśleć, że jeszcze niedawno zarzekałam się, że wspinaczka absolutnie nie jest dla mnie! 😂
A widoki?
Surowe granie, przepaście, skalne ściany i tatrzańska przestrzeń, której nie da się oddać żadnym zdjęciem.
Choć oczywiście zrobiłam wszystko, żeby spróbować!
Trzy wejścia. I co z tego wynikło?
Kiedy patrzę na te trzy wyprawy, widzę coś więcej niż kolejne zdobyte szczyty.
W czerwcu 2024 roku poznawałam Rysy od Słowacji, trochę zdziwiona śniegiem i niecodziennym widokiem rozbitego śmigłowca.
W sierpniu wróciłam na ten sam szczyt od Polski i przekonałam się, że ta druga strona potrafi dać solidnie w kość.
A we wrześniu 2025 roku, związana liną z przewodnikiem, pokonywałam skały Gerlacha.
Czy stałam się przez to wielką alpinistką?
Nie przesadzajmy! 😁
Ale z każdą wyprawą zdobywałam trochę więcej doświadczenia, pewności siebie i szacunku do gór.
I coraz bardziej rozumiałam, dlaczego tak bardzo lubię tam wracać.
Bo góry nigdy nie są dokładnie takie same.
Nawet kiedy wraca się na ten sam szczyt.
A czasem największą niespodzianką całej wyprawy nie jest panorama ze szczytu, tylko toaleta z widokiem na pół Tatr!
BIEGOŁAZ – biegam daleko. Łażę wysoko. A jeśli raz już gdzieś weszłam, to nie znaczy, że nie sprawdzę drugiej drogi!
P.S. Rysy zdobyłam dwa razy, Gerlach raz. Na razie. Bo nauczyłam się już bardzo ostrożnie używać słowa „nigdy”. 😂
Tatry razy trzy – zobacz górskie przygody!
Dwa wejścia na Rysy, jedno na Gerlach, trochę śniegu, sporo skał i widoków, których nie sposób zapomnieć.
A do tego lina, uprząż, odrobina adrenaliny i oczywiście BIEGOŁAZ, który jak zwykle musiał sprawdzić, co jest jeszcze wyżej! 😂
Zapraszam na krótki film z moich tatrzańskich przygód. Bo niektórych emocji nie da się zamknąć w samych zdjęciach.
