BIEGOŁAZ • POCZĄTEK HISTORII
„Miały być cztery lata czekania. Wystarczyło osiem miesięcy.”
A potem powiedziałam, że nigdy nie będę biegać…
Jak przypadkowa rozmowa w górskim schronisku zaprowadziła mnie w Himalaje, a potem na biegowe podium.
Wszystko zaczęło się od Jagodnej. A właściwie od rozmowy w schronisku.
Lipiec 2023 roku. Góry Bystrzyckie, Schronisko PTTK Jagodna, znane również jako Spalona.
Byłam wtedy w trakcie zdobywania Korony Gór Polski. Kolejny szczyt, kolejna pieczątka, trochę kilometrów w nogach. Ot, zwykła górska przygoda.
Aż tu nagle, podczas rozmowy w schronisku, ktoś zaczął opowiadać o trekkingu w Nepalu, do Annapurna Base Camp.
Himalaje. Nepal. Ponad cztery tysiące metrów. Góry, o których dotąd można było tylko marzyć.
Słuchałam i chyba właśnie wtedy w mojej głowie pojawiło się pierwsze: „A może ja też?”
Znajoma rzuciła pomysł:
„Na moje sześćdziesiąte urodziny pojedziemy tam razem!”
Świetny plan. Tylko był jeden drobny problem.
Do jej sześćdziesiątki zostały jeszcze cztery lata!
Cztery lata?!
Przecież przez cztery lata można tyle razy zmienić zdanie. Albo buty trekkingowe!
Pomyślałam więc: po co właściwie tyle czekać?
Osiem miesięcy później…
2 kwietnia 2024 roku stanęłam w Annapurna Base Camp, na wysokości 4130 m n.p.m.
Jeszcze niedawno słuchałam o tym miejscu przy stole w schronisku w Spalonej. Teraz sama byłam w sercu Himalajów.
Zamiast kolejnej pieczątki do Korony Gór Polski – widoki na ośnieżone himalajskie olbrzymy.
Czy było warto nie czekać czterech lat?
Oj, było!
I wtedy jeszcze nie wiedziałam, że Himalaje podrzucą mi kolejny, zupełnie absurdalny pomysł.
Maratony? Nie, dziękuję! Nigdy w życiu!
Podczas trekkingu poznałam osoby, które biegały maratony.
Słuchałam ich opowieści o treningach, kilometrach, startach i medalach. Nawet podziwiałam.
Ale kiedy rozmowa schodziła na bieganie, miałam jedną, bardzo stanowczą odpowiedź:
„Maratony? To nie dla mnie! Nigdy w życiu!”
No bo po co człowiek miałby biec ponad 42 kilometry? I to jeszcze z własnej woli?
Chodzić po górach – rozumiem. Wspinać się – też. Ale tyle biegać?
Nie ma mowy!
Dziś, kiedy o tym myślę, podejrzewam, że los musiał mieć wtedy niezły ubaw.
I wtedy przyszła jesień…
We wrześniu 2024 roku zaczęłam pierwsze, dość niemrawe treningi biegowe.
Bez wielkich ambicji. Bez planów maratońskich. Bez przekonania, że zostanę biegaczką.
Ot, trochę ruchu, trochę zadyszki i sprawdzanie, czy nogi w ogóle chcą współpracować.
A potem przyszedł 11 listopada 2024 roku.
Mój pierwszy start w zawodach – wrocławski Bieg z Wąsem na dystansie 5 km.
Pierwszy numer startowy. Pierwsza meta. Pierwsza niespodzianka.
II miejsce w kategorii wiekowej K50!
No pięknie.
Jeszcze kilka miesięcy wcześniej w Himalajach stanowczo twierdziłam, że bieganie to nie moja bajka.
A teraz stałam na podium.
I jak tu traktować własne deklaracje poważnie?
Nigdy nie mów nigdy!
Dziś wiem jedno.
Czasami wystarczy przypadkowa rozmowa w schronisku, żeby zmienić kierunek własnej drogi.
Czasami nie warto odkładać marzeń na cztery lata.
A czasami trzeba bardzo uważać na słowo „nigdy”, bo życie wyjątkowo lubi robić nam na przekór.
Z Jagodnej trafiłam w Himalaje.
Z Himalajów – na biegowe ścieżki.
A to był dopiero początek.
Bo później przyszły czterotysięczniki, pięciotysięcznik, półmaratony, maratony i kolejne pomysły, przy których niejeden człowiek popukałby się w czoło.
I właśnie tak narodził się
Biegam daleko. Łażę wysoko.
A jeśli jeszcze kiedyś powiem, że czegoś na pewno nigdy nie zrobię…
To lepiej tego nie zapisujcie. Bo może być z tego kolejny projekt!
NIGDY NIE MÓW NIGDY!
Bo z jednego „nigdy” może wyjść całkiem niezła przygoda.
