FERRATY I WSPINACZKA • ALPY I TATRY • CZERWIEC–LIPIEC 2025
Nigdy nie mów nigdy. Szczególnie przy świadkach!
„Nie mam pojęcia, dlaczego ludzie wciąż wierzą, kiedy mówię, że czegoś nigdy nie zrobię. Ja już przestałam.”
Między bieganiem a wysokimi górami
Wysokie góry już mnie wciągnęły. Bieganie, którego przecież miało nie być, również zaczynało zajmować coraz więcej miejsca w moim życiu.
Pomyślałam więc, że może warto spróbować czegoś pośredniego.
Czegoś pomiędzy długim trekkingiem a zwykłym chodzeniem po górach. Czegoś, co dostarczy nowych emocji, pozwoli sprawdzić się w skalnym terenie i przy okazji zobaczyć kawałek świata.
Via ferraty!
Stalowe liny, klamry, skalne ściany, przepaście i piękne widoki.
Brzmiało interesująco.
A gdzie najlepiej zacząć?
Oczywiście tam, gdzie takich tras nie brakuje – w Austrii, Włoszech i Słowenii.
Bo skoro już próbować czegoś nowego, to po co ograniczać się do jednego kraju?
Czerwiec 2025. Trzy kraje i trochę stalowych nerwów
I tak w czerwcu 2025 roku ruszyłam na swoją ferratową przygodę.
Austria, Włochy, Słowenia.
Alpejskie krajobrazy, skały, stalowe liny i ja, przypięta do ferraty, zastanawiająca się czasami, dlaczego właściwie nie wybrałam spokojnego spaceru po dolinie.
Bo na zdjęciach wygląda to wszystko bardzo romantycznie.
Człowiek wisi gdzieś na skale, za plecami ma piękne góry, pod nogami kilkadziesiąt metrów powietrza i uśmiecha się do aparatu.
Tylko że ten uśmiech nie zawsze jest całkowicie dobrowolny!
Ale ferraty bardzo mi się spodobały.
Było trochę adrenaliny, trochę wysiłku, mnóstwo satysfakcji i poczucie, że odkryłam kolejny sposób na obcowanie z górami.
A potem wydarzyło się coś, co powinno już zapalić mi czerwoną lampkę.
I znowu ktoś zaczął opowiadać…
Jedna z uczestniczek naszej wyprawy opowiadała o wspinaczce skalnej.
Takiej prawdziwej.
Z liną, uprzężą, asekuracją i wspinaniem się po skałach.
Opowiadała, jakie to fantastyczne, ile daje satysfakcji i jak niesamowite są emocje.
Słuchałam z zainteresowaniem.
A potem, jak to ja, wygłosiłam swoją tradycyjną deklarację:
„Ja?! Wspinać się po skałach na linie?! Nigdy w życiu!”
No bo bez przesady.
Ferraty – dobrze.
Ale wspinaczka skalna?
Przecież ja mam jeszcze odrobinę rozsądku!
A przynajmniej tak mi się wtedy wydawało.
Koniec lipca 2025. Tatry. No i po rozsądku!
Minął mniej więcej miesiąc.
I gdzie byłam?
Oczywiście w Tatrach.
Z przewodnikiem.
Na wspinaczce skalnej.
Mnich i Zadni Mnich!
I żeby było jeszcze zabawniej – razem ze mną była ta sama osoba, która miesiąc wcześniej opowiadała o wspinaczce i której tak stanowczo tłumaczyłam, że to absolutnie nie dla mnie.
Wyobrażam sobie, że musiała mieć niezły ubaw.
Ja zresztą też.
Choć może nie w każdym momencie, kiedy patrzyłam na skałę i zastanawiałam się, gdzie właściwie powinnam postawić nogę.
Była lina, asekuracja, skalny teren, koncentracja i zupełnie nowe doświadczenie.
To już nie było tylko chodzenie po górach.
Trzeba było zaufać przewodnikowi, sprzętowi, a przede wszystkim nauczyć się ufać własnym możliwościom.
I wiecie co?
Znowu mi się spodobało!
Do trzech razy sztuka. A może to już jakiś nałóg?
Zaczynam zauważać u siebie niepokojącą prawidłowość.
Ktoś opowiada mi o czymś ciekawym.
Ja mówię: „Nigdy w życiu!”.
Potem mijają tygodnie albo miesiące.
I nagle okazuje się, że właśnie to robię.
Tak było z Himalajami, tak było z bieganiem, a teraz przyszła kolej na wspinaczkę.
Chyba powinnam przestać rozmawiać z ludźmi, którzy mają ciekawe pasje.
Bo jeszcze ktoś opowie mi o czymś naprawdę szalonym!
Z drugiej strony…
Może właśnie o to chodzi?
Żeby próbować nowych rzeczy, nie zamykać się na przygody i czasem zrobić coś, co jeszcze niedawno wydawało się zupełnie poza naszym zasięgiem.
Morał?
Nie wiem, czy bardziej powinnam uważać na ludzi, których spotykam, czy na własne deklaracje.
Jedno jest pewne.
Jeśli BIEGOŁAZ mówi „nigdy w życiu”, to znaczy, że właśnie rodzi się kolejny plan.
BIEGOŁAZ – biegam daleko. Łażę wysoko. A jak trzeba, to jeszcze wspinam się po skałach!
P.S. Jeśli ktoś ma mi do opowiedzenia jakąś nową, fascynującą przygodę, to może najpierw niech sprawdzi, ile mam wolnego urlopu! 😁
