TOUBKAL • MAROKO • 30 WRZEŚNIA 2024
Podobno apetyt rośnie w miarę jedzenia. U mnie najwyraźniej rośnie wraz z wysokością!”
Annapurna była. No to co dalej?
2 kwietnia 2024 roku stałam w Annapurna Base Camp, na wysokości 4130 m n.p.m. Wróciłam z Nepalu zachwycona i z pewnym niepokojącym objawem…
Zaczęło mi być mało!
Skoro Himalaje okazały się tak niesamowitą przygodą, to po co czekać kilka lat na kolejną?
Tym bardziej że podczas trekkingu do Annapurna Base Camp mój organizm całkiem dobrze znosił wysokość. Nie miałam problemów, których wcześniej trochę się obawiałam.
Ale jedna wyprawa to jeszcze nie powód, żeby ogłaszać się specjalistką od wielkich wysokości. Postanowiłam więc sprawdzić to ponownie.
Wybór padł na Maroko i najwyższy szczyt Atlasu — Toubkal.
4167 metrów. Niby tylko trochę wyżej niż Annapurna Base Camp. Ale tym razem celem był prawdziwy szczyt!
Góry Atlas – tu zaczęła się kolejna przygoda
Maroko kojarzy się przede wszystkim z kolorowymi bazarami, orientalnymi zapachami, miętową herbatą i Saharą.
Mnie oczywiście najbardziej zainteresowały góry.
Kamieniste ścieżki, surowe zbocza, coraz rzadsza roślinność i majestatyczne szczyty dookoła. Im wyżej, tym krajobraz stawał się bardziej księżycowy.
W końcu dotarłam do schroniska — naszej bazy przed wejściem na Toubkal.
Bez luksusów, za to z atmosferą, którą trudno znaleźć gdzie indziej. Plecaki, buty trekkingowe, rozmowy o trasie, przygotowania do kolejnego dnia i ludzie, których łączy jeden cel: wejść na górę.
Lubię takie miejsca. Nikt nie przejmuje się specjalnie fryzurą, makijażem czy eleganckim strojem. Najważniejsze, żeby buty nie obcierały, a nogi następnego dnia chciały współpracować.
A co na to mój organizm?
Ta wyprawa była również moim drugim sprawdzianem wysokościowym.
Chciałam przekonać się, jak organizm poradzi sobie podczas kolejnego trekkingu przekraczającego 4000 metrów.
Odpowiednie tempo, odpoczynek i stopniowe zdobywanie wysokości były ważnymi elementami przygotowania.
I znów miła niespodzianka.
Nie odczuwałam problemów związanych z wysokością.
Po doświadczeniach z Nepalu była to dla mnie cenna obserwacja. Drugi raz znalazłam się powyżej czterech tysięcy metrów i drugi raz mój organizm dobrze sobie radził.
Oczywiście wiedziałam, że to żadna gwarancja na przyszłość. Góry nie rozdają abonamentów na dobre samopoczucie, a każda kolejna wysokość może zaskoczyć.
Ale zaczęłam nabierać pewności siebie.
I pojawiła się myśl, która z czasem miała się okazać dość niebezpieczna dla mojego kalendarza urlopowego…
A może następnym razem pięć tysięcy?
30 września 2024 – Toubkal zdobyty!
Wreszcie przyszedł dzień wejścia na szczyt.
Podejście, kamienie, wysokość, zmęczenie i ten moment, kiedy człowiek patrzy przed siebie i zastanawia się, ile jeszcze zostało.
A potem nagle jest.
Toubkal — 4167 m n.p.m.!
30 września 2024 roku stanęłam na najwyższym szczycie Maroka i całej Afryki Północnej.
Mój pierwszy zdobyty czterotysięcznik!
Była radość, satysfakcja i poczucie, że kolejny pomysł, który jeszcze niedawno wydawał się odległy, właśnie stał się rzeczywistością.
A kiedy już nacieszyłam się widokiem, pojawiło się znajome pytanie:
„No dobrze, a gdzie teraz?”
Bo najwyraźniej mam pewną przypadłość. Ledwo gdzieś dotrę, a już zaczynam myśleć, co znajduje się za następnym horyzontem.
Z gór prosto na Saharę
Bo przecież skoro już jestem w Maroku, to grzechem byłoby nie zobaczyć Sahary!
Po skalistych krajobrazach Atlasu przyszła pora na pustynię.
Zamiast górskich ścieżek — piasek. Zamiast skalnych grani — wydmy. Zamiast patrzeć na wysokościomierz — można było po prostu patrzeć w dal.
Niesamowity kontrast.
Maroko pokazało mi dwa zupełnie różne światy. Jeden surowy, skalisty i wymagający wysiłku. Drugi rozległy, pustynny i zachwycający swoją przestrzenią.
A potem przyszły te chwile, dla których warto czasem przestać się spieszyć.
Zachodzące słońce, sylwetki wielbłądów i pustynia, która w ciepłym świetle wyglądała niemal nierealnie.
Nie trzeba było zdobywać kolejnego szczytu ani sprawdzać wysokości.
Wystarczyło patrzeć.
I właśnie wtedy jeszcze mocniej dotarło do mnie, że lubię nie tylko chodzić po górach. Lubię też odkrywać świat, jego krajobrazy, ludzi i miejsca, do których wcześniej nawet nie planowałam dotrzeć.
Cztery tysiące to już było. Może pora wyżej?
Po Nepalu wiedziałam, że chcę wrócić w wysokie góry.
Po Maroku zaczęłam myśleć o tym bardziej konkretnie.
Dwa wyjazdy, dwa doświadczenia z wysokością przekraczającą 4000 metrów i coraz większa świadomość tego, jak ważne są przygotowanie, kondycja i rozsądne podejście do kolejnych wypraw.
Chciałam stopniowo podnosić poprzeczkę. Zdobywać doświadczenie, poznawać własne możliwości i sprawdzać, co jeszcze jest przede mną.
Nie chodziło o bicie rekordów za wszelką cenę. Bardziej o ciekawość.
Najpierw 4130 metrów w Himalajach. Potem 4167 metrów w Atlasie. A w głowie już zaczynały pojawiać się kolejne tysiące.
I tak właśnie BIEGOŁAZ odkrył pewną swoją przypadłość:
Im wyżej wejdę, tym wyżej zaczynam marzyć!
A najgorsze jest to, że zwykle próbuję te marzenia realizować.
