PAMIR • TADŻYKISTAN • SIERPIEŃ 2025
Pojechałam zobaczyć góry. Wróciłam ze wspomnieniami o ludziach.
W Pamirze można zachwycić się górami, turkusowymi jeziorami i przestrzenią, która wydaje się nie mieć końca.
Ale czasami najciekawsze rzeczy dzieją się wtedy, kiedy człowiek przestaje patrzeć na szczyty, a zaczyna dostrzegać ludzi.
Gościnność, której nie da się kupić
Podczas naszego trekkingu trafiliśmy do niewielkiego gospodarstwa pośród surowych gór Tadżykistanu.
Kamienne ściany, proste wyposażenie, palenisko, naczynia i codzienność zupełnie inna od tej, którą znam.
A jednak było tam coś, czego nie da się kupić nawet w najlepszym hotelu.
Gościnność.
Był czas na rozmowę, wspólny poczęstunek, uśmiechy i poznawanie kawałka czyjegoś świata.
Nikt nie pytał o standard pokoju ani szybkość internetu.
Zresztą z tym internetem mogłoby być trudno. Nawet reklamacji nie bardzo byłoby gdzie wysłać! 😁
Codzienność, która uczy pokory
Patrzyłam na kamienny dom, przygotowywanie jedzenia, kolorowe wyroby i ludzi, dla których te góry nie są wakacyjną przygodą, tylko miejscem codziennego życia.
To, co dla mnie było niezwykłym doświadczeniem podczas wyprawy, dla nich stanowiło zwyczajną codzienność.
Tutaj wiele rzeczy wymaga pracy, cierpliwości i zaradności.
Nie chcę idealizować trudów takiego życia. Z pewnością nie jest ono łatwe, szczególnie w miejscu tak odległym od wygód, do których przywykliśmy.
Ale spotkanie z mieszkańcami przypomniało mi, że serdeczność nie zależy od tego, ile rzeczy posiadamy.
I że czasami najlepsze wspomnienia z dalekiej podróży mieszczą się w jednym prostym geście.
W takich miejscach człowiek zaczyna zwracać uwagę na rzeczy, które na co dzień wydają się zupełnie oczywiste.
Przygotowanie posiłku, zagotowanie wody, ogrzanie pomieszczenia — zwyczajne czynności, za którymi kryje się codzienna praca.
Patrzyłam na palenisko, naczynia i proste wyposażenie domu.
Pomyślałam wtedy, jak łatwo przyzwyczaić się do wygód, których na co dzień nawet nie zauważamy.
Tutaj nie wystarczyło nacisnąć przycisku i poczekać, aż wszystko zrobi się samo.
A ja jeszcze niedawno narzekałam, że ekspres do kawy zbyt długo się nagrzewa! 😁
Pojechałam zobaczyć góry. Zapamiętałam ludzi.
Kiedy ruszałam do Pamiru, myślałam przede wszystkim o górach.
O wielkich przestrzeniach, trekkingu na wysokości ponad 4000 metrów i krajobrazach, których nie zobaczę nigdzie indziej.
I rzeczywiście, góry były niezwykłe.
Ale dziś, kiedy wracam myślami do tej wyprawy, przypominam sobie również ludzi.
Uśmiechy, serdeczność, wspólny poczęstunek i zwyczajne chwile, które okazały się zupełnie niezwykłe.
Nie wiem, czy jeszcze kiedyś wrócę w to samo miejsce.
Wiem jednak, że spotkania z ludźmi potrafią zostawić w człowieku równie głęboki ślad jak najpiękniejsze góry.
Bo w Pamirze największe wrażenie zrobiły na mnie nie tylko wielkie góry, ale również wielkie serca spotkanych ludzi.
A jeśli ktoś zapyta, czy warto było jechać tak daleko?
Odpowiem: oczywiście!
Chociaż przyznaję, że na herbatę można było umówić się trochę bliżej domu! 😁
BIEGOŁAZ – biegam daleko. Łażę wysoko. A po drodze poznaję świat po swojemu.
Pamir w ruchu – zobacz fragment tej historii
Zdjęcia zatrzymują chwile, ale film pozwala usłyszeć i zobaczyć trochę więcej.
Zapraszam na krótkie spotkanie z mieszkańcami Pamiru.
Bez wielkich atrakcji turystycznych, za to z codziennością i gościnnością, które zapamiętałam na długo.
