MONT BLANC • ALPY FRANCUSKIE • CZERWIEC 2026
Miałam stanąć na dachu Alp. A musiałam nauczyć się zawracać!
„Miałam wejść na dach Alp. Wróciłam bez szczytu, za to z bardzo ważną lekcją. I już planuję poprawkę!”
Po Annapurnie, Toubkalu i Pamirze apetyt na wysokość tylko rósł. W końcu przyszła pora na Mont Blanc — ponad 4800 metrów marzeń, lodowców i ambitnych planów.
Przygotowałam sprzęt, kondycję i całkiem sporą dawkę optymizmu. Nie przewidziałam tylko jednego: że najtrudniejsza decyzja podczas tej wyprawy wcale nie będzie dotyczyła wejścia na szczyt.
Będzie dotyczyła rezygnacji z niego.
Cztery tysiące już było. To może dach Europy Zachodniej?
Po Annapurnie, Toubkalu i Pamirze mój apetyt na wysokie góry zdecydowanie nie malał.
Wręcz przeciwnie.
Im wyżej chodziłam, tym wyżej zaczynałam patrzeć.
Aż w końcu pojawiło się marzenie, które chyba wcześniej czy później musiało się pojawić.
Mont Blanc!
Biała Góra. Dach Alp. Ponad 4800 metrów wysokości.
Brzmiało pięknie.
Wyobrażałam sobie ośnieżone granie, lodowce, ogromną przestrzeń i ten moment, kiedy stanę na szczycie i pomyślę:
„No i proszę. BIEGOŁAZ znowu wlazł trochę za wysoko!”
Tylko że tym razem góra miała wobec mnie nieco inne plany.
Tym razem postanowiłam się przygotować
W marcu 2026 roku pojechałam na szkolenie zimowe do Doliny Pięciu Stawów w Tatrach.
Raki, czekan, hamowanie upadków na śniegu, zagrożenia lawinowe.
Wszystko po to, żeby nie jechać w Alpy wyłącznie z dobrymi chęciami i przekonaniem, że jakoś to będzie.
Bo na Mont Blanc dobre chęci są oczywiście bardzo ważne.
Ale same nie wystarczą.
W końcu nadszedł czerwiec.
Spakowałam sprzęt, marzenia i całkiem sporą dawkę optymizmu.
Kierunek: Chamonix. Cel: Mont Blanc.
Tydzień wśród lodowców i czterotysięczników
Zanim przyszłaby pora na szczyt, miałam za sobą tydzień aklimatyzacji i chodzenia po wysokogórskim terenie masywu Mont Blanc.
Ośnieżone granie, lodowce, ogromne przestrzenie i widoki, które potrafią odebrać mowę.
To były zupełnie inne góry niż te, które znałam z dotychczasowych trekkingów.
Piękne, ale wymagające.
Tutaj wysokość była tylko jednym z elementów układanki.
Liczyły się również umiejętności techniczne, tempo, wytrzymałość, warunki śniegowe i bezpieczne poruszanie się w trudnym terenie.
I właśnie podczas tej aklimatyzacji zaczęłam coraz wyraźniej rozumieć coś, czego wcześniej nie chciałam do siebie dopuścić.
Nie byłam jeszcze wystarczająco dobrze przygotowana fizycznie do tak wymagającego wejścia.
To było dość bolesne odkrycie.
Zwłaszcza, że przecież biegałam półmaratony, miałam za sobą maraton, chodziłam po wysokich górach i uważałam, że z moją kondycją jest całkiem nieźle.
No cóż.
Okazuje się, że można przebiec 42 kilometry, a i tak nie być gotowym na wszystko.
Góry mają własny system oceniania.
I nie przyznają dodatkowych punktów za medale z biegów.
Plan był ambitny. Trasa 3M!
Na Mont Blanc zamierzałam wejść drogą Trzech Mont Blanc, czyli słynną trasą 3M – Trois Monts.
To wymagająca wysokogórska droga prowadząca przez rejon Mont Blanc du Tacul i Mont Maudit w kierunku głównego szczytu Mont Blanc.
Lodowce, szczeliny, strome odcinki śnieżno-lodowe i wiele godzin wysiłku na wysokości ponad czterech tysięcy metrów.
Czyli zdecydowanie nie niedzielny spacer.
A ja, jak to ja, lubię ambitne plany.
Tyle że z każdym kolejnym dniem coraz lepiej rozumiałam, że ambicja i przygotowanie to nie zawsze to samo.
Nie pomagały również warunki w górach. Planowane przejście drogą 3M nie było możliwe w panujących warunkach.
Sama góra jakby dawała do zrozumienia:
„Może jednak nie tym razem?”
Wojciech Malawski. Przewodnik, który zna już moje pomysły!
W tej całej alpejskiej przygodzie nie byłam sama.
Towarzyszył mi Wojciech Malawski — międzynarodowy przewodnik wysokogórski IVBV, instruktor wspinaczki sportowej i narciarstwa wysokogórskiego PZA.
Czyli człowiek, który naprawdę wie, co robi w górach.
I całe szczęście, bo ze mną czasami trzeba mieć nie tylko doświadczenie, ale również sporo cierpliwości!
To z Wojtkiem zaczęła się moja przygoda ze wspinaczką — najpierw Mnich i Zadni Mnich, później Gerlach, a teraz Alpy.
Cenię go za profesjonalizm, opanowanie i odpowiedzialność. Za świadomość, że w górach najważniejsze nie jest zdobycie szczytu za wszelką cenę, lecz bezpieczeństwo i powrót.
A przy tym wystarczy spojrzeć na jego zdjęcie, żeby zrozumieć, że mamy nieco odmienne wyobrażenia o wygodnych miejscach do pozowania.
Ja szukam kawałka płaskiego terenu. Wojtek wybiera skalny szpikulec nad przepaścią.
No cóż. W końcu to on ma międzynarodowe uprawnienia, nie ja!
Dzień przed atakiem szczytowym. Najtrudniejsza decyzja
I właśnie wtedy nadszedł moment, którego nie przewidziałam w swoich pięknych planach.
Dzień przed planowanym wejściem na szczyt podjęłam decyzję.
Rezygnuję.
Jedno słowo.
Niby takie proste.
A jednak wypowiedzenie go kosztowało mnie więcej, niż przypuszczałam.
Nie dlatego, że przestałam marzyć o Mont Blanc.
Nie dlatego, że zabrakło mi chęci.
Po prostu wiedziałam już, że moje przygotowanie kondycyjne nie jest wystarczające do tak wymagającego przedsięwzięcia.
A góry to nie miejsce, w którym warto sprawdzać, czy ambicja zdoła zastąpić brakujące siły.
Rozsądek mówił, że podejmuję właściwą decyzję.
Serce miało na ten temat zupełnie inne zdanie.
Bo przecież przyjechałam po szczyt.
Po spełnienie marzenia.
Po tę jedną chwilę, kiedy staje się na górze i myśli:
„No i proszę! Znowu się udało!”
Tym razem musiałam powiedzieć sobie coś innego.
„Jeszcze nie teraz”.
Nie było łatwo.
Ale był to mój świadomy wybór.
I choć nie zdobyłam Mont Blanc, wiedziałam, że nie chcę zdobywać go za wszelką cenę.
Najtrudniejszy krok? Ten, którego nie zrobiłam
Przyznaję, że nie było mi łatwo.
W mojej dotychczasowej historii wiele rzeczy zaczynało się od „nigdy w życiu”, a kończyło realizacją kolejnego szalonego pomysłu.
Tym razem było odwrotnie.
Bardzo chciałam.
Bardzo planowałam.
Bardzo marzyłam.
A jednak powiedziałam sobie „nie”.
I wiecie co?
Chyba właśnie tego najbardziej nauczył mnie Mont Blanc.
Że odwaga to nie tylko umiejętność wejścia na trudną górę.
Czasami odwaga polega na tym, żeby przyznać się do własnych ograniczeń.
Żeby nie udowadniać niczego za wszelką cenę.
Żeby uszanować górę, przewodnika i samą siebie.
Szczyt będzie tam również za rok. A ja chciałabym mieć możliwość wrócić do niego na własnych nogach.
A może jednak znalazłam winnego?
Oczywiście mogłabym powiedzieć, że wszystkiemu winne były warunki.
Albo trasa 3M.
Albo góra, która nie chciała współpracować.
Ale prawda jest taka, że nawet gdyby warunki były idealne, ja sama wiedziałam już, że moje przygotowanie nie było wystarczające.
I to była informacja, której nie zamierzałam ignorować.
Choć przyznam, że znacznie przyjemniej byłoby móc powiedzieć:
„To nie ja. To Mont Blanc był nieprzygotowany na BIEGOŁAZA!”
Brzmi zdecydowanie lepiej.
Tylko trochę mniej wiarygodnie.
Wróciłam bez szczytu. Ale nie z pustymi rękami.
Nie zdobyłam Mont Blanc.
Ale przeżyłam tydzień w niesamowitym wysokogórskim świecie.
Zdobyłam nowe doświadczenie, lepiej poznałam swoje możliwości i zrozumiałam, nad czym muszę popracować.
Przede wszystkim przekonałam się, że samo bieganie i dobra kondycja ogólna nie zastąpią przygotowania do długiego, wymagającego wejścia alpejskiego.
Potrzeba odpowiedniej wytrzymałości, siły, doświadczenia w terenie lodowcowym i umiejętności działania na wysokości.
I tym razem zamiast zdjęcia na szczycie przywiozłam do domu coś mniej efektownego, ale chyba bardziej wartościowego.
Konkretną listę rzeczy do poprawienia.
No cóż.
Nie każdy wyjazd musi kończyć się medalem.
Nie każdy trekking musi kończyć się szczytem.
A niektóre przygody po prostu potrzebują drugiego odcinka.
Mont Blanc 2027. Jeszcze się spotkamy!
Czy zrezygnowałam z marzenia?
Absolutnie nie!
Zrezygnowałam z jednego podejścia.
To ogromna różnica.
Rok 2027 ma być czasem powrotu.
Tym razem chcę być lepiej przygotowana fizycznie i technicznie. Z większą świadomością tego, czego wymaga góra.
Nie chcę jechać z przekonaniem, że na pewno stanę na szczycie.
Chcę jechać ze świadomością, że zrobiłam wszystko, co mogłam, żeby odpowiednio przygotować się do próby.
A reszta?
Będzie zależała od pogody, warunków i rozsądnej oceny sytuacji.
Bo Mont Blanc nie ma obowiązku mnie wpuszczać na szczyt.
Ale ja mam zamiar ponownie zapukać!
Zawróciłam. Nie zrezygnowałam.
Wcześniej uważałam, że najpiękniejsze w górach są chwile, kiedy człowiek staje na szczycie.
Dziś wiem, że równie ważne bywają te momenty, kiedy potrafi świadomie z niego zrezygnować.
Mont Blanc nauczył mnie pokory.
Ale nie odebrał mi marzeń.
BIEGOŁAZ – biegam daleko. Łażę wysoko. A czasem muszę nauczyć się zawracać.
P.S. Mont Blanc, nie myśl sobie, że tak łatwo się mnie pozbędziesz. W 2027 roku planuję wrócić. Ale tym razem odrobię pracę domową!
