MARATON – ATENY • 9 LISTOPADA 2025 • 42,195 KM • 4:48:18
Pierwszy maraton. Ale jaki wybrać?
„Podobno pierwszy maraton się pamięta. Mój zadbał o to, żebym długo nie mogła o nim zapomnieć!”
Jeszcze niedawno, podczas trekkingu w Himalajach, słuchałam ludzi opowiadających o maratonach i stanowczo oznajmiałam:
„Ja? Czterdzieści dwa kilometry? Nigdy w życiu!”
No i jak zwykle wyszło.
We wrześniu 2024 roku zaczęłam nieśmiało biegać. Potem było pierwsze 5 kilometrów, pierwsze podium, dziesiątka, pierwszy półmaraton…
Aż w końcu pojawiła się myśl: może spróbować całego maratonu?
Tylko gdzie?
Warszawa? Kraków? Poznań?
Nieee. Skoro już mam przebiec pierwszy maraton, to niech to będzie ten prawdziwy. Historyczny. Legendarny.
Maraton z Maratonu do Aten!
Bo po co zaczynać od czegoś prostego, skoro można od razu wybrać jedną z bardziej wymagających tras?
Tam, gdzie pewien posłaniec dobiegł i padł…
Według starożytnej legendy w 490 roku p.n.e., po zwycięskiej bitwie Greków z Persami, posłaniec przebiegł z Maratonu do Aten, żeby ogłosić zwycięstwo.
Dotarł, przekazał radosną wiadomość, po czym padł martwy z wyczerpania.
Historycy do dziś dyskutują, ile w tym prawdy, ale legenda przetrwała ponad dwa tysiące lat.
I właśnie tę trasę postanowiłam przebiec.
Przyznaję, że zakończenie historii posłańca nie było szczególnie zachęcające.
Postanowiłam więc uszanować tradycję, ale zmienić zakończenie. Dotrzeć do Aten, odebrać medal i wrócić do hotelu o własnych siłach!
Pierwsze kilometry. Przecież nie jest tak źle!
9 listopada 2025 roku stanęłam na starcie w miejscowości Maraton.
Przede mną 42 kilometry i 195 metrów.
Mój pierwszy maraton.
Poranek przywitał nas deszczem. Wokół autobusy, tłumy biegaczy i kolorowe peleryny przeciwdeszczowe.
Wyglądało to trochę jak wielka ewakuacja, tylko wszyscy dobrowolnie przyjechali po to, żeby przebiec ponad 42 kilometry!
Początek trasy nie wyglądał szczególnie groźnie. Trochę z górki, trochę płasko, można było złapać rytm i nawet pomyśleć, że całe to maratońskie zamieszanie jest nieco przesadzone.
Oczywiście był to błąd.
Bo ateński maraton ma pewną cechę charakterystyczną.
Najpierw daje człowiekowi nadzieję. A potem każe mu biec pod górę.
Około 18. kilometra zaczyna się zabawa
Mniej więcej od 18. kilometra trasa robi się coraz bardziej wymagająca.
Podbiegi, kolejne podbiegi, chwila wypłaszczenia i… zgadnijcie co?
Następny podbieg!
Najbardziej dokuczliwe wcale nie jest jedno wielkie wzniesienie. To fakt, że przez wiele kilometrów trzeba nieustannie pracować pod górę.
Ateńska trasa prowadzi przez Pikermi i Pallini, a wymagający, pagórkowaty fragment ciągnie się aż w okolice 31.–32. kilometra.
Czyli dokładnie wtedy, gdy człowiek zaczyna już odczuwać, że przebiegł całkiem spory kawałek.
BIEGOŁAZ niby powinien być przyzwyczajony do chodzenia pod górę.
Tylko że pod górę to ja lubię chodzić. Nikt mi nie mówił, że mam tam jeszcze biegać!
Wszyscy straszyli jakąś ścianą
Przed maratonem ciągle słyszałam:
„Uważaj na ścianę!”
„Ściana przyjdzie po trzydziestce!”
„Zobaczysz, czym jest maratońska ściana!”
I ja się zastanawiałam: jaka ściana?
Przecież nie wybieram się na wspinaczkę!
Okazuje się, że biegacze mają swoje własne określenie na moment, kiedy nagle zaczyna brakować energii, nogi robią się ciężkie, tempo spada, a głowa coraz częściej negocjuje z resztą organizmu warunki zakończenia tej zabawy.
To właśnie słynna maratońska ściana.
Nie wiem, czy ktoś ją naprawdę widział, ale wszyscy mówią o niej z takim przejęciem, że zaczęłam podejrzewać, iż jest obowiązkowym elementem wyposażenia każdego maratonu.
Na trasie ateńskiej było jednak wystarczająco dużo prawdziwych podbiegów, żeby nie tęsknić jeszcze za dodatkową ścianą.
A potem wreszcie Ateny!
Po najtrudniejszym odcinku trasa zaczyna opadać w kierunku centrum Aten.
I choć nogi mają już za sobą ponad trzydzieści kilometrów, pojawia się świadomość, że meta jest coraz bliżej.
A meta tego maratonu jest naprawdę wyjątkowa.
Stadion Panatenajski – miejsce pierwszych nowożytnych igrzysk olimpijskich w 1896 roku.
Biegniesz przez Ateny, mijasz kolejne ulice, słyszysz kibiców i nagle wbiegasz na historyczny stadion.
I właśnie wtedy zapomina się, ile razy po drodze zadawało się sobie pytanie:
„Po co mi to było?!”
4 godziny, 48 minut i 18 sekund!
Mój pierwszy maraton ukończyłam z czasem 4:48:18.
Czy to rekord świata?
Zdecydowanie nie.
Czy jestem z niego dumna?
Oczywiście!
Bo jeszcze kilkanaście miesięcy wcześniej w ogóle nie biegałam.
A teraz ukończyłam pełne 42,195 km na jednej z bardziej wymagających klasycznych tras maratońskich.
I co najważniejsze – do Aten dotarłam, wiadomość o zwycięstwie mogłam przekazać osobiście, a po wszystkim nadal byłam w stanie planować kolejne przygody.
Starożytny posłaniec pewnie pokręciłby głową.
Ale cóż. Czasy się zmieniły.
Życiówka, która nie chce dać się pobić
Najzabawniejsze jest to, że mój pierwszy maraton pozostaje do dziś moim najszybszym.
W kwietniu 2026 roku przebiegłam drugi maraton, w Krakowie.
Ale ateńskiego wyniku nie poprawiłam.
Czyli 4:48:18 nadal dzielnie broni tytułu mojego rekordu życiowego.
Przyznaję jednak, że zaczyna mnie to trochę irytować.
Bo jak długo można być wierną jednej życiówce?
Zwłaszcza że BIEGOŁAZ ma raczej tendencję do wymyślania sobie kolejnych wyzwań.
Rok 2027. A może 4:15?
Najpierw mam konkretny plan: w kwietniu 2027 roku chcę pobiec półmaraton w Berlinie poniżej 1 godziny i 50 minut.
Ale gdzieś z tyłu głowy dojrzewa już następny pomysł.
A gdyby tak wystartować w Maratonie Warszawskim albo Poznańskim?
I zamiast kolejnego wyniku w okolicach pięciu godzin spróbować przebiec maraton w 4 godziny i 15 minut?
Brzmi ambitnie?
No pewnie!
Musiałabym poprawić swoją życiówkę o ponad 33 minuty.
Czy dam radę?
Nie mam pojęcia.
Ale przecież jeszcze niedawno nie miałam pojęcia, czy potrafię przebiec pięć kilometrów!
A jak nie dam rady?
To nie dam.
Świat się nie skończy, medal nadal będzie medalem, a maraton nadal będzie miał 42,195 km.
Może nie pobiję rekordu za pierwszym razem. Może będę potrzebowała więcej treningów. A może okaże się, że 4:15 było całkiem dobrym pomysłem.
Jedno jest pewne.
Nie zamierzam rezygnować z ambitnych planów tylko dlatego, że nie mam gwarancji ich realizacji.
Najwyżej znowu będę miała o czym pisać.
A jeśli trenerzy biegowi i motoryczni, których zaangażowałam do przygotowań, czytają ten tekst, to mam dla nich małą informację:
Drodzy Panowie, po Berlinie możemy mieć jeszcze jeden projekt.
Maraton 4:15. Proszę już zacząć się psychicznie przygotowywać!
I spokojnie.
Jeśli nie wyjdzie, oczywiście nikogo nie zwolnię.
Prawdopodobnie.
Nigdy nie mów nigdy. Szczególnie w sprawie maratonów!
W Himalajach zarzekałam się, że nigdy nie będę biegać maratonów.
W listopadzie 2025 roku przebiegłam pierwszy.
Na historycznej trasie.
W czasie poniżej pięciu godzin.
A teraz zastanawiam się, czy nie urwać z tego wyniku kolejnych 33 minut.
I pomyśleć, że wszystko zaczęło się od zwykłej rozmowy podczas trekkingu.
BIEGOŁAZ – biegam daleko. Łażę wysoko. A własne deklaracje traktuję z coraz większą ostrożnością!
P.S. Następnym razem wybiorę może bardziej płaski maraton. Przecież ja naprawdę nie muszę mieć wszędzie pod górę!
Ateny w ruchu – mój pierwszy maraton
42 kilometry i 195 metrów trudno zamknąć w kilku zdjęciach.
Dlatego na zakończenie zapraszam na krótki film z mojego pierwszego maratonu. Trochę deszczu, trochę emocji, trochę greckiej historii i jeden medal, który ma dla mnie szczególne znaczenie.
Bo pierwszy maraton można przebiec tylko raz. A ja oczywiście musiałam zacząć od Aten! 😁
