PAMIR • TADŻYKISTAN • SIERPIEŃ 2025
Brak zasięgu. Pełnia szczęścia!
„Czasami trzeba pojechać naprawdę daleko, żeby odkryć, jak niewiele potrzeba do szczęścia.”
Ferraty były. Wspinaczka też. To może teraz… trochę spokoju?
Czerwiec 2025 – ferraty w Austrii, Włoszech i Słowenii.
Lipiec – Mnich i Zadni Mnich, czyli wspinaczka, której przecież „nigdy w życiu” nie miałam próbować.
No dobrze, pomyślałam. Może teraz coś spokojniejszego?
Jakiś trekking. Bez lin, bez wspinania się po skałach, bez wiszenia nad przepaścią.
Po prostu chodzenie po górach.
Brzmiało rozsądnie.
Tylko że w moim przypadku słowo „rozsądnie” ma najwyraźniej dość szerokie znaczenie.
Bo na ten spokojny trekking wybrałam sobie… Pamir w Tadżykistanie.
A dokładniej – tydzień w górach na wysokości ponad 4000 metrów.
Ot, taki mały spacer. Tylko trochę bliżej nieba.
Tam, gdzie kończy się zasięg, a zaczyna przygoda
Pamir przywitał mnie przestrzenią, jakiej trudno szukać w Europie.
Ogromne doliny, surowe góry, kamieniste ścieżki i krajobrazy, w których człowiek nagle zaczyna czuć się naprawdę mały.
Nie było wspinaczki. Był trekking dolinami położonymi na wysokości około 4000–4500 metrów. Po raz pierwszy dotarłam również powyżej granicy 4500 metrów.
Nie musiałam zdobywać kolejnego szczytu, żeby poczuć, że jestem naprawdę wysoko.
I nie musiałam nigdzie się spieszyć.
Tutaj dzień wyznaczały droga, pogoda, światło i miejsce, w którym udało się rozbić obóz.
Telefon?
Można było sobie na niego popatrzeć.
Internet?
A co to takiego?
Zwykłego zasięgu nie było. Ze światem można było skontaktować się jedynie przez łączność satelitarną.
I wiecie co? Świat jakoś przetrwał beze mnie. A ja bez świata też!
Hotel pod milionem gwiazd. Standard dość surowy.
Przez tydzień naszym domem były namioty.
Codziennie ten sam rytuał: rano składanie obozowiska, pakowanie sprzętu, trekking, a wieczorem szukanie miejsca na kolejny nocleg i rozstawianie wszystkiego od nowa.
Żadnej recepcji.
Żadnego room service.
Nawet z reklamacją trudno było się do kogokolwiek zgłosić.
A nocą?
Zimno!
Na wysokości ponad czterech tysięcy metrów temperatura potrafi skutecznie przypomnieć, że nie jesteśmy na wakacjach all inclusive.
Wieczorem człowiek marzył głównie o ciepłym śpiworze, a rano próbował przekonać samego siebie, że wyjście z niego jest naprawdę dobrym pomysłem.
Ale za to widoki…
Góry skąpane w ostatnich promieniach słońca. Cisza, której nic nie zakłóca. Niebo pełne gwiazd.
I to niezwykłe poczucie, że przez chwilę nie trzeba być nigdzie indziej.
Pięć gwiazdek? Nie. Tutaj były ich miliony.
Ludzie, którzy mają niewiele, a potrafią dać tak dużo
Jednym z najpiękniejszych wspomnień z Pamiru pozostaną dla mnie spotkania z mieszkańcami tamtejszych osad.
Niewielkie osady, proste życie, codzienność tak odmienna od tej, którą znamy.
Miejsca, w których nie wszystko jest na wyciągnięcie ręki, a odległości mierzy się inaczej niż w wielkim mieście.
I ludzie.
Serdeczni, ciekawi przybyszów, gościnni.
Spotkania, które nie potrzebują idealnego wspólnego języka, żeby pozostać w pamięci.
Czasami wystarczy uśmiech, gest, chwila rozmowy albo zwykłe zaproszenie do wspólnego spędzenia czasu.
Pamir przypomniał mi coś, o czym w codziennym pośpiechu łatwo zapomnieć.
Że nie wszystko, co cenne, można kupić.
Że można żyć inaczej.
I że czasami największą wartością podróży nie jest miejsce, do którego dotrzemy, ale ludzie, których po drodze spotkamy.
A co na to organizm? No cóż… prawie idealnie!
Po Annapurna Base Camp i Toubkalu byłam bardzo ciekawa, jak mój organizm zareaguje na dłuższy pobyt na dużej wysokości.
Bo czym innym jest dotrzeć na cztery tysiące metrów, a czym innym spędzić tam cały tydzień.
I znów miła niespodzianka.
Czułam się bardzo dobrze. Nie miałam odczuwalnych problemów z wysokością, a organizm pozwalał mi cieszyć się trekkingiem.
No, prawie cały organizm.
Bo moja twarz najwyraźniej miała własne zdanie.
Trochę spuchła.
Widocznie uznała, że skoro jesteśmy tak wysoko, to ona też powinna zwiększyć swoją objętość.
Na szczęście humor mi nie spuchł.
Patrząc później na zdjęcia, mogłam tylko stwierdzić, że Pamir zapewnił mi nie tylko niezwykłe wspomnienia, ale również dość oryginalny zabieg upiększający.
Efekt?
Powiedzmy, że nie planuję powtarzać go w żadnym salonie kosmetycznym!
Tydzień, który nauczył mnie zwolnić
Przez siedem dni byłam daleko od tego wszystkiego, co zwykle wypełnia nasze życie.
Od telefonów, wiadomości, codziennych obowiązków, niekończących się spraw do załatwienia.
Nie musiałam sprawdzać, co wydarzyło się na świecie.
Nie musiałam natychmiast odpowiadać na wiadomości.
Mogłam po prostu iść.
Patrzeć na góry.
Rozmawiać z ludźmi.
Cieszyć się gorącym napojem, kiedy na zewnątrz było przenikliwie zimno.
Zasypiać zmęczona, ale z głową wolną od codziennego hałasu.
I chyba właśnie to było w tej wyprawie najpiękniejsze.
Bo choć BIEGOŁAZ zwykle chce iść wyżej, dalej i próbować czegoś nowego, Pamir nauczył mnie również czegoś innego.
Nie każda podróż musi być wyścigiem. Nie każda góra musi kończyć się zdobyciem szczytu.
Czasami wystarczy sama droga.
Wróciłam do cywilizacji. Ale coś zostało w Pamirze.
Kiedy po tygodniu wrócił zasięg, wróciły też wiadomości, telefony i cały ten codzienny świat, który tak dobrze znam.
Wszystko czekało na swoim miejscu.
A ja przez chwilę chciałam jeszcze zostać tam, gdzie rano składa się namiot, wieczorem patrzy na góry, a największym problemem jest znalezienie wygodnego miejsca na karimatę.
Pamir nie dał mi kolejnego zdobytego szczytu.
Dał mi za to doświadczenie tygodnia spędzonego powyżej 4000 metrów, niezwykłe spotkania i wspomnienie wolności, za którą czasem bardzo tęsknię.
I jeszcze jedno odkrycie.
Można uciec od cywilizacji. Gorzej uciec od własnych pomysłów.
Bo nawet tam, w tej wielkiej ciszy, zaczęłam się zastanawiać…
A co, gdyby następnym razem spróbować jeszcze wyżej?
BIEGOŁAZ – biegam daleko. Łażę wysoko. A czasem po prostu znikam z zasięgu.
Pamir, sierpień 2025. Tydzień poza światem, który został ze mną na długo.
